چنان دل کندم از دنیا/که شکلم شکل تنهاییست 

ببین مرگ مرا در خویش/که مرگ من تماشاییست 

مرا در اوج می خواهی/تماشا کن تماشا کن

دروغین بودم از دیروز/مرا امروز حاشا کن 

در این دنیا که حتی ابر/نمی گرید به حال ما 

همه از من گریزانند/تو هم بگذر از این تنها 

فقط اسمی به جا مانده/از آنچه بودم و هستم 

دلم چون دفترم خالی/قَلَم خشکیده در دستم 

گره افتاده در کارم/به خود کرده گرفتارم 

به جز در خود فرو رفتن/چه راهی پیش رو دارم 

رفیقان یک به یک رفتند/مرا با خود رها کردند

همه خود، درد من بودند/گمان کردم که همدردند 

شگفتا از عزیزانی/که هم آواز من بودند 

به سوی اوج ویرانی/پل پرواز من بودند 

گره افتاده در کارم/به خود کرده گرفتارم 

به جز در خود فرو رفتن/چه راهی پیش رو دارم 

رفیقان یک به یک رفتند/مرا در خود رها کردند 

همه خود، درد من بودند/گمان کردم که همدردند 

رفیقان یک به یک رفتند/مرا در خود رها کردند

همه خود، درد من بودند/گمان کردم که همدردند 

رو میکنم به آینه/رو به خودم داد میزنم

ببین چقدر حقیر شده/اوج بلند بودنم 

رو میکنم به آینه/من جای آینه میشکنم 

رو به خودم داد میزنم/این آینست یا که منم 

من و ما کم شده ایم/خسته از هم شده ایم 

بنده خاک خاک ناپاک/خالی از معنای آدم شده ایم 

رو میکنم به آینه/رو به خودم داد میزنم 

بین چقدر حقیر شده/اوج بلند بودنم 

دنیا همون بوده و هست/حقارت از ما و منه 

وگرنه پیش کائنات/زمین مثل ارزنه 

زمین بزرگ و باز نیست/دنیای رمز و راز نیست 

به هر طرف رو میکنم/راه رهایی باز نیست 

من و ما کم شده ایم/خسته از هم شده ایم 

بنده خاک خاک ناپاک/خالی از معنای آدم شده ایم 

دنیا کوچیکتر از اونه/که ما تصور میکنیم 

فقط با یک عکس بزرگ/چشمامونو پر میکنیم 

به روز ما چی اومده/من و تو خیلی کم شدیم 

پاییز چقدر سنگینی داشت/که مثل سابق خم شدیم 

من و ما کم شده ایم/خسته از هم شده ایم 

حالا باید سر رو زانوم بذارم/تا قیامت اشک حسرت ببارم 

دل هیچکی مثل من غم نداره/مثل من غربت و ماتم نداره

لب بسته سینه غرق به خون/قصه موندن آدم همینه 

اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد/تا قیامت دل من گریه میخواد