چنان دل کندم از دنیا/که شکلم شکل تنهاییست 

ببین مرگ مرا در خویش/که مرگ من تماشاییست 

مرا در اوج می خواهی/تماشا کن تماشا کن

دروغین بودم از دیروز/مرا امروز حاشا کن 

در این دنیا که حتی ابر/نمی گرید به حال ما 

همه از من گریزانند/تو هم بگذر از این تنها 

فقط اسمی به جا مانده/از آنچه بودم و هستم 

دلم چون دفترم خالی/قَلَم خشکیده در دستم 

گره افتاده در کارم/به خود کرده گرفتارم 

به جز در خود فرو رفتن/چه راهی پیش رو دارم 

رفیقان یک به یک رفتند/مرا با خود رها کردند

همه خود، درد من بودند/گمان کردم که همدردند 

شگفتا از عزیزانی/که هم آواز من بودند 

به سوی اوج ویرانی/پل پرواز من بودند 

گره افتاده در کارم/به خود کرده گرفتارم 

به جز در خود فرو رفتن/چه راهی پیش رو دارم 

رفیقان یک به یک رفتند/مرا در خود رها کردند 

همه خود، درد من بودند/گمان کردم که همدردند 

رفیقان یک به یک رفتند/مرا در خود رها کردند

همه خود، درد من بودند/گمان کردم که همدردند 

رو میکنم به آینه/رو به خودم داد میزنم

ببین چقدر حقیر شده/اوج بلند بودنم 

رو میکنم به آینه/من جای آینه میشکنم 

رو به خودم داد میزنم/این آینست یا که منم 

من و ما کم شده ایم/خسته از هم شده ایم 

بنده خاک خاک ناپاک/خالی از معنای آدم شده ایم 

رو میکنم به آینه/رو به خودم داد میزنم 

بین چقدر حقیر شده/اوج بلند بودنم 

دنیا همون بوده و هست/حقارت از ما و منه 

وگرنه پیش کائنات/زمین مثل ارزنه 

زمین بزرگ و باز نیست/دنیای رمز و راز نیست 

به هر طرف رو میکنم/راه رهایی باز نیست 

من و ما کم شده ایم/خسته از هم شده ایم 

بنده خاک خاک ناپاک/خالی از معنای آدم شده ایم 

دنیا کوچیکتر از اونه/که ما تصور میکنیم 

فقط با یک عکس بزرگ/چشمامونو پر میکنیم 

به روز ما چی اومده/من و تو خیلی کم شدیم 

پاییز چقدر سنگینی داشت/که مثل سابق خم شدیم 

من و ما کم شده ایم/خسته از هم شده ایم 

حالا باید سر رو زانوم بذارم/تا قیامت اشک حسرت ببارم 

دل هیچکی مثل من غم نداره/مثل من غربت و ماتم نداره

لب بسته سینه غرق به خون/قصه موندن آدم همینه 

اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد/تا قیامت دل من گریه میخواد

 

کودکی که آماده تولد بود نزد خدا رفت و پرسید: “ می‌گویند فردا شما مرا به زمین می‌فرستید اما من به این کوچکی و بدون هیچ کمکی چگونه می‌توانم برای زندگی به آنجا بروم؟” خداوند پاسخ داد: “ از میان تعداد بسیاری از فرشتگان، من یکی را برای تو در نظر گرفته‌ام او از تو نگهداری خواهد کرد.اما کودک هنوز مطمئن نبود که می‌خواهد برود یا نه: “ اما اینجا در بهشت، من هیچ کاری جز خندیدن و آواز خواندن ندارم و اینها برای شادی من کافی هستند.” خداوند لبخند زد: “ فرشته تو برایت آواز خواهد خواند و هر روز به تو لبخند خواهد زد. تو عشق او را احساس خواهی کرد و شاد خواهی بود.” کودک ادامه داد:‌“ من چطور می‌توانم بفهمم مردم چه می‌گویند وقتی زبان آنها را نمی‌دانم.”
خداوند او را نوازش کرد و گفت: “ فرشته تو زیباترین و شیرین‌ترین واژه‌هایی را که ممکن است بشنوی در گوش تو زمزمه خواهد کرد و با دقت و صبوری به تو یاد خواهد داد که چگونه صحبت کنی.” کودک با ناراحتی گفت: “ وقتی می‌خواهم با شما صحبت کنم چه کنم؟” اما خدا برای این سوال هم پاسخی داشت: “ فرشته‌ات دستهایت را در کنار هم قرار خواهد داد و به تو یاد خواهد داد که چگونه دعا کنی.” کودک سرش را برگرداند و پرسید: “ شنیده‌ام که در زمین انسان‌های بدی هم زندگی می‌کنند چه کسی از من محافظت خواهد کرد؟” - فرشته‌ات از تو محافظت خواهد کرد. حتی اگر به قیمت جانش تمام شود. کودک با نگرانی ادامه داد: “ اما من همیشه به این دلیل که دیگر نمی‌توانم شما را ببینم ناراحت خواهم بود.” خداوند لبخند زد و گفت: “ فرشته‌ات همیشه درباره من با تو صحبت خواهد کرد و به تو راه بازگشت نزد من را خواهد آموخت. گرچه من همیشه در کنار تو خواهم بود.” در آن هنگام بهشت آرام بود اما صدایی از زمین شنیده می‌شد. کودک می‌دانست که باید به زودی سفرش را آغاز کند. او به آرامی یک سوال دیگر از خدا پرسید: “ خدایا اگر من باید همین حالا بروم لطفاً نام فرشته‌ام را به من بگو.” خداوند شانه او را نوازش کرد و پاسخ داد: “ نام فرشته‌ات اهمیتی ندارد. به راحتی می‌توانی او را مادر صدا کنی

سلام به همه ی دوستای گلم 

امروز یعنی ۲۲ / ۱۱ / ۱۳۸۶  تولد منه و همه ی شما دعوتین من این ترانه ی هایده رو برای شما مینویسم چون خودم خیلی دوشس دارم امیدوارم خوشتون بیاد.

تو ای ساغر هستی به کامم ننشستی ندانم که چه بودی ندانم که چه هستی

تو ای ساغر هستی به کامم ننشستی ندانم که چه بودی ندانم که چه هستی

در بضم من شکسته ای درکام او نشسته ای

نوشی تو بر سنگین دلان زهری به کام خستگان

نوشی تو بر سنگین دلان زهری به کام خستگان

من همان اشک سرد آسمانم نقش دردی به دیوار زمانم

بی سرانجام و بی نام ونشانم چون غباری به جا از کاروانم چون غباری به جا از کاروانم

تو ای ساغر هستی به کامم ننشستی ندانم که چه بودی ندانم که چه هستی

تنهاترین تنها منم سرگشته و رسوا منم

آه ای فلک ای آسمان تا کی ستم بر عاشقان

بشنو تو فریاد مرا آه ای خدای مهربان

آه ای فلک ای آسمان تا کی ستم بر عاشقان

بشنو تو فریاد مرا آه ای خدای مهربان

عشق تو خوابی بود وبس نقش سرابی بود و بس

این آمدن این رفتنم رنج و عذابی بود و بس

عشق تو خوابی بود وبس نقش سرابی بود و بس

این آمدن این رفتنم رنج و عذابی بود و بس

ای فلک بازی چرخ تو نازم بی گمان آمدم تا که ببازم

ای دریغا که شد چشم سیاهی قبله گاه منو روی نمازم قبله گاه منو روی نمازم

تو ای ساغر هستی به کامم ننشستی ندانم که چه بودی ندانم که چه هستیندانم که چه هستی

                                                                                                               هایده

هميشه سبز مي خشکد
              هميشه ساده می بازد
                     هميشه لشکر اندوه به قلب ساده می تازد
 
  من آن سبزم که رستن را تو آخر بردی از يادم
                  چه ساده هستی خود را به باد سادگی دادم
 
  به پاس سادگی در عشق درون خود شکستم زود
                 دريغا سهم من از عشق قفس با حجم کوچک بود
                       دريغا سهم من از عشق قفس با حجم کوچک بود
 
  درونم ملتهب از عشق ، برونم چهره ای دمسرد
                    ولی از عشق باختن را غرور من مرمت کرد
  به جز از دوستت دارم ، حرفی نشد ز لب جاری
                       ولی غافل که تو خنجر درون آستين داری
  
  
  طلوع اولين ديدار ، غروب شام آخر بود
                   سرانجام تو و عشقت ، حديث پشت خنجر بود
                           سرانجام تو و عشقت ، حديث پشت خنجر بود...

تمام آهنگ های هایده:

http://www.semahal.com/person/81.htm

نارفیقی ماله یه دقته داشتن یه رفیق خوب برام یه حسرته

من ساده رو بگو که بیخود پای تو واسادم خداییش زمین گرمم کمته

همه میگن انقدر نفرینش نکنیه روز دست از پا درازتر میادتو خونه

اگه وقتی دلم که حتی بمیرم موند صد ساله سیام نمیخوام بمونه

اون که حسرت یه روز خوش عاشقی روواسه ی پز دادن به اینو اون رو دلم گذاشت

منت میذاشت سرم عاشق دو آتیشتم اما تو عشقش یه دل صاف و سادم نداشت

حالا بگو این کاری که تو کردی با این دلم آخه دشمن خونیم باهام میکرد بگو آخه بگو

آخه بگو گناه این دل صاب مرده چی بود که باید گول تو رو میخورد ای گربه صفت

لقمه از دهان خودش میزد میداد به توخودش غصه میخورد آخه بی معرفت

بگو بعد این همه وقت که دلم هوای اون دل سنگت داشت ازش بدی دیدی آخه دیدی آخه بگو

اگه نامردی شهرت واسه آدم دل سوزوندنات میموندش یادم

اونقدر ساده نیستم نه به خدا اگه ساده نبودم دل به تو نمیدادم

توکه پیشونی نوشتت دو رنگیه به قول خودت ادا اتفالات همه زرنگیه

اگه چشای غلط اندازتم نبود همه میفهمیدن قلبت سنگیه

اون که با قلب منه بیچاره مهربونیشو برد تا اونجا که میرسید به رخ عالم کشوند

یه روز صبح که چشامو وا کردم دیدم با یه نامه واسه همیشه داغشو روی دلم نشوند

بعد رفتن حتی بر نگشت ببینه اصلا مردم زندم هنوز رو پام آخه ندید ندید و رفت

تو که با زبون چرب و نرمت منه ساده رو خام کردی کشیدی دنباله خودت تا بی کسی

تنه سردمو تنها گذاشتی تو غصه ها برو برو میخوام ببینم به کجا میرسی

یه روزی بر میگردی که دله سردم دیگه عمرا با تو یکی راه نمیاد نه من بدم یه نارفیق

زمین گرمم زمین گرمم زمین گرمم کمته

ایول هفته ای کمامان پر هیجان رو گذروندم همش دعوا روزی 3 تا رو حد اقل میدیدم ولی دیروز دوتا تز رفیقام همدیگه رو داغون کردن و منم که نماینده بودم ریش سفیدی کردم اون داشتن با چاقو همدیگه رو میکشتن ولی من جداشون کردم حال دوتاشون خیلی وخیمه و بیمارستان بستری شدن

فریاد زدم

خدایا این چه رسمیست        رفیقانرا جدا کردن هنر نیست       رفیقا قلب انسانند خدایا         بدون قلب چگونه می توان زیست

روز گذشتش هم چند تا جوون دعوا کردن که متاسفانه یکیشون کشته شد

امروز مجبور شدم به دادگاه برم نمی دونم چیکار کنم آخه دوتاشون دوستامن به نفع کدوم شهادت بدم نمیدونم خواهش می کنم شما یه راهی پیش پام بذارین.

الو … الو… سلام

نکنه يادم بره که يه روزی بهت زنگ زدم ؟ نکنه يادم بره هر شب باهات قرار داشتم؟ مثل بقيه

 که بزرگ شدن و حرف منو نمی فهمن

مثل بقيه که بزرگن و فکر ميکنن من الکی ميگم با تو دوستم مگه ما باهم دوست نيستيم؟ پس

چرا کسی حرفمو باور نميکنه ؟ خدا چرا بزرگا حرفاشون سخت سخته؟ مگه اينطوری نمی شه

باهات حرف زد…